[Dialogos-DEP] Ευρωπαϊκή επικαιρότητα - και στο ΑΠΘ

Ετούτες οι γραμμές γράφονται απόγευμα 7 Μαίου. Η γειτονιά μου, το Διοικητήριο, έχει για μια ακόμα φορά ζωστεί με κλούβες, ΜΑΤ, φράγματα, αποκλεισμούς. Όχι ούτε κανείς εχθρός απειλεί, ούτε κανείς έχει καλέσει σε εκδήλωση, διαδήλωση, διαμαρτυρία. Απλά γίνεται ένα …συνέδριο. Από εκείνα προφανώς που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η απέραντη αέναη ευτυχία είναι το σήμερα του ελληνικού ευρωπαϊκού λαού. Και φυσικά προφυλάσσονται οι μετέχοντες από τις ξέφρενες εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης του κόσμου.

Στην αλληλογραφία που άνοιξα βρήκα μεταξύ άλλων μια πρόσκληση για συμμετοχή στις εκδηλώσεις-εορτασμούς της “ημέρας της Ευρώπης” – της 9ης Μαίου. Διαφημιστές, επικοινωνιολόγοι, λίγοι πανεπιστημιακοί και οι απαραίτητοι υπάλληλοι της Ε.Ε. προτείνουν να μας μάθουν όλα όσα αφορούν την Ευρώπη τους σε μόλις 84 λεπτά. Φυσικά η πρόσκληση απευθύνθηκε μέσα και από τα επίσημα κανάλια ενημέρωσης του ΑΠΘ.

Νόμιζα ότι στις 9 Μαίου η Ευρώπη γιόρταζε την Αντιφασιστική νίκη των λαών, την τελική συντριβή του ναζισμού στις 9 Μαίου το 1945. Όλα δείχνουν πώς οι προτεραιότητες άλλαξαν. Το ίδιο και οι αξίες.

Εξάλλου κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα από τις εικόνες που μας έρχονται από την Ουκρανία. Από το λυντσάρισμα των μισοκαμένων διαδηλωτών στην Οδησσό, από τους πυροβολισμούς ενάντια σε άλλους που κρέμονταν από τα παράθυρα του φλεγόμενου κτιρίου. Στα 1941 ελάχιστοι ενοχλήθηκαν στη ναζιστική Γερμανία από τις φωτογραφίες που έστελναν στις οικογένειές τους οι μεσόκοποι φαντάροι των “Αποσπασμάτων εκκαθάρισης” από την κοιλάδα του Μπάμπι Γυαρ έξω από το Κίεβο. Εκεί όπου έρχονται οι μελλοθάνατοι σε μακρυές σειρές και στέκονταν στο χείλος της χαράδρας: οι γνωστοί ύποπτοι, κομμουνιστές, Εβραίοι, ρωσόφωνοι…. Ένας πυροβολισμός στο πίσω μέρος του κεφαλιού και μια κλωτσιά για να κυλίσει στον γκρεμό το άψυχο σώμα. Ίσως 150.000 άνθρωποι θανατώθηκαν με τον τρόπο αυτό σε λίγες μόνο ημέρες. Λίγο μετά, τον Οκτώβριο, το ίδιο σκηνικό μεταφέρθηκε στη μαρτυρική Οδησσό με θύτες εδώ στρατεύματα του ρουμανικού φασισμού: 41.000 εκτελεσθέντες.

Στις εφημερίδες του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου 1941 στην Ευρώπη και στη χώρα μας δεν υπάρχει καμμία μνεία για τα όσα συνέβαιναν στην τότε Ουκρανία. Αντίθετα η αισιοδοξία ήταν διάχυτη: τα δημοσιεύματα μιλούσαν για την επικείμενη ολοκλήρωση της Νέας Ευρώπης και δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί και δημοσιολόγοι δημοσίευαν άρθρα επί άρθρων για την αναμενόμενη ευδαιμονία των Ευρωπαίων.

Στα καθ΄ημάς, στις 13 Μαίου του 2014 πανεπιστημιακοί του ΑΠΘ οργανώνουν στο Μεγάλο Αμφιθέατρο της Νομικής εκδήλωση για τις Ευρωεκλογές. Εκεί θα επιδειχθεί το σύστημα “help me vote” όπου ηλεκτρονικά θα καθοδηγείται η ψήφος των αναποφάσιστων! Ταυτόχρονα θα δώσει και θα πάρει ο προβληματισμός για τον “ευρωσκεπτικισμό”. Φυσικά δεν θα γίνει καμμία ειδική συζήτηση για την Ουκρανία, για τους παλαιο-νεοναζί του Δεξιού Τομέα και της κυβέρνησης του Κιέβου και για τον ανοικτό πλέον εναγκαλισμό του ναζισμού από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν αλλάξουν οι καιροί πάντα θα υπάρχουν δικαιολογίες για τις πράξεις του σήμερα: δεν κατάλαβα, δεν ήξαιρα, δεν με ενημέρωσαν, δεν μου είπαν… διάβαζα και μελετούσα εκείνο τον καιρό.

Εμείς οι άλλοι καλό είναι να θυμόμαστε και τα χθεσινά και τα σημερινά.

Γιώργος Μαργαρίτης