Μη με τραβάς ρε μάνα απ’ το μανίκι.
Ξέρω, είναι λίγο, 
πολύ λίγο τα δέκα μας λεπτά.
Μα μια ζωή έτσι ήμουν.
Το ξέρεις. 
Πώς τώρα θες ν’ αλλάξω;
Πώς τώρα να μη σε πληγώνω; 

Εσύ η πλατυτέρα.
Εσύ η γλυκυτέρα.
Εσύ η εμέ-φιλούσα
και το μικρούλη μου αδελφό βρεφοκρατούσα.
Στα εικοσιοχτώ σου χρόνια στ’ άσπρα ντυμένη,
αγγελική, 
με πράσινα ανθάκια στις φτερούγες σου
που να μοσκοβολούν μικρή μανούλα. 
Εσύ ο θετικός πόλος έλξης 
ανδρών τριών, αταίριαστων.
Εσύ ο της αγάπης σύνδεσμος.