εκείνο που θυμάμαι σαν απόψε 
σούρουπο γλυκύτατο της άνοιξης
είναι ένας μαυριδερός αδύνατος 
φαντάρος από μια περίπολο 
που να μας δείχνει όλος καμάρι κι άγνοια 
γυαλιστερές τις οχτώ σφαίρες του γεμιστήρα του Μ1 
στην τσακαλαρία όλη 
κάπου ανάμεσα στο σχολειό και στην Βαγγελίστρα 

η Αντιγόνη πια ήταν κατάκοιτη στο σαλόνι μας
σε ένα μήνα έφυγε· πώς να κλάψει άλλη μια φορά
έκλαιγε συνέχεια απ' το '45 και περίμενε τον γιο της
χωρίς είδηση σήμα και σημείο
κι εγώ χρονώ δώδεκα 
τ' αγαπημένο της εγγόνι 
τάξη έκτη