Άρχισαν τότε να χάνονται όλοι 
οι κατά γένος ή αγχιστεία άνθρωποί μου,
ο ένας μετά τον άλλο 
αναίτια,
αφήνοντάς με ζωντανό,
να μεγαλώνω μοναξιά και κλάμα
και να αυγαταίνω την απόγνωση.