Ι.
Λέσβος διπρόσωπη, παρατημένη.
Ως πότε θ’ ασελγούν σ' αυτές τις πέτρες;

Επάκτιες οχυρώσεις, κρυμμένες ύπουλα
σ΄ ακρογιαλιές με σκόρπιες ακόμα σημειώσεις.
Λαγούμια θανάτου. 
Προσμένουν χορταριάζοντας.
Θαρρώ το κάστρο του Μόλυβου μας κοροϊδεύει.
Αυτό ήταν φτιαγμένο γι’ άλλου είδους θανάτους.

II.
Μυτιλήνη,
σκόνη του λόγου στον αέρα,
υπολείμματα δόξας,
παρακμή κι εγκατάλειψη.
Ναύτες, στρατιώτες και τουρίστες.
Τι να προσθέσουν σε τόπους που πεθαίνουν;

Επιθανάτιοι ρόγχοι,
εξατμίσεις απ’ τα μηχανάκια που νοικιάζονται.
Bikes to let, rooms to let.
Και παραδίπλα Άγιος Ραφαήλ…

ΙΙΙ.
Γέμισε ο τόπος φραγκολεβαντίνικα όνειρα.
Άλλη ζωή αυτοί πάνε να στήσουν.

Καραδοκούν με κιάλια 
σε στέγες ξενοδοχείων και πανσιόν,
κρύβονται σε κουζίνες εστιατορίων,
χαμογελούν πίσω από πάγκους μαγαζιών,
που, τι πωλούν, δεν προσδιορίζεται.

Αυτοί που φύγαν 
χαμένοι απ' τον τόπο τους,
επαρχιώτες στις Ομόνοιες,
γύρισαν κουβαλώντας το σύνδρομο,
μαζί τους ήρθαν ξένοι πλάνητες
που οσμίστηκαν σήπον κέρδος,
τέλος κι οι άμοιροι οι ντόπιοι
βλέποντας, πήραν το δρόμο της κάργας.

Μα πόσα ψοφίμια μπορεί να ξεβράσει το Αιγαίο
στο κεφάλι του Ορφέα πλάι;

ΙV.
Ελαιοτριβείον 1908.
Ακροκέραμα, πέτρα, παράθυρα 
στον ήλιο στενά, όρθογώνια όρθια.
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αλμύρα.
Όλα τα σιδερένια μέλη μας κι οι αρμοί σκουριάζουν.
Διατηρητέον τυπικώς.
Μετασκευασμένον εσωτερικώς.
Μεταλλαγμένον ουσιαστικώς.
Πως μπορείς να κρατήσεις την ιστορία 
κάνοντάς την ξενοδοχείο ξεπεσμένων τουριστών 
και μπαρ μεθυσμένων φαντάρων;
 
Πέντε-δέκα χρόνια το πολύ,
μετά ούτε ο Άγιος Ραφαήλ δε μας σώζει. 

V.
Ερεσός-Σιγρί, Μονή Υψηλού.
Εδώ όμως, ανταμώσαμε απόγευμα τον ουρανό,
με άλμα επί Scoda ξαφνικό
σ’ αυχένα ανεμόδαρτο,
ενώ η Σαπφώ έπλεε βόρεια, 
άσπρο σημάδι στην αχνή γραμμή της Λήμνου.

_{________
Ιούλης '91 - Αύγουστος '97
photo: Unkown and two screenshots from the documentary "4.1 Miles", by Daphne Matziaraki, https://vimeo.com/185717440}