τώρα θα ήθελα μικρά καθίκια
τώρα που τους βγάζουν σαν τα ποντίκια 
απ' τα ερείπια της Μουσούλης και της Ράκα 
αυτά όλα τα γερασμένα παιδιά 
της προσφυγιάς της μετανάστευσης 
και των πολεμικών video games 
που μάζεψαν από τις γειτονιές σ’ ανατολή και δύση 
να πάνε μισθοφόροι μάρτυρες στον Λεβάντε

τώρα κρέας για τα κανόνια τους 
τώρα στόχοι των έξυπνων όπλων τους

τώρα να δείχνατε έτσι για λίγο για τα μάτια
μια κάποια αγωνία κι ευαισθησία 
έναν μικρό σας λόγο
αλλά πού…

θα ξυπνήσουν βέβαια οι ευγενικές ψυχές σας 
μόνο αν τις χρειαστούν τ’ αφεντικά σας 
τα εγκλήματά τους να καλύψουν 
τότε θα τρέξτε πρόθυμοι 
καμιά φορά αυτό γίνεται μετά πενήντα χρόνια 
καμιά φορά σε τρία 
έτσι κι αλλιώς χρυσόψαρα στην γυάλα είστε