πληγώνεις το δάσος σου 
και βγαίνει κάτασπρο μάρμαρο

σου μένει μια ανοιχτή πληγή 
ωραία λευκή πληγή για πάντα

νά 'χες και κάτι να την κλείσεις...
κάνει το δάσος ό,τι μπορεί

μα δεν βαριέσαι 
να μισοκρύβονται αιδημόνως τα τραύματα
και ας μη θεραπεύονται ποτέ· αυτό είσαι

αυτό ήσουν κι έτσι πέταγες ανάλαφρα 
κι ίσως να είχες δίκιο 
αφού εδώ είμαστε ακόμα