Τόσα χρόνια πέρασαν.
Μακριά.
Ταξιδεύω μόνος.
Χώρες ξένες, περίεργοι άνθρωποι,
πρόσωπα άφιλα έως εχθρικά.
Ούτε γράμματα, ούτε τηλέφωνα,
ούτε επικοινωνία άλλου τύπου
παράνομη ή μυστική.
Πώς γίνεται,
πώς γίνεται όμως
οι σκέψεις μας νά ‘ναι ίδιες;
Πώς αναπτύχθηκαν έτσι κάτω απ’ το πετσί μας;
Έφτασε μόνο τόσος λίγος χρόνος μαζί;
Εφημερίδα περασμένου μήνα.
Ξεχασμένη στην τσάντα.
Βαγόνι τραίνου που τρέχει στον Βορρά
τόπου κρύου κι άγνωστου.
Εκείνη η φρασούλα στην αγόρευσή σου
από βήματος κοινοβουλίου
ήταν η σκέψη μου ακριβώς τις ίδιες μέρες.
_________
*για τον Σταύρο Π.