Πρώην υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, 
νυν βιοτέχνες, βιομήχανοι
κι εμπορευόμενοι πράγματα γενικώς 
-όχι, καμία σχέση μ’ εδώδιμα προϊόντα
εγχώρια ή αποικιακά όπως παλιότερα-
ευτυχείς, δασύτριχοι κι υπερβολικά υγιείς,
στα όρια, θα έλεγε κανείς, του εμφράγματος,
με τα κλειδιά του παραδείσου ανά χείρας,
αντάμα με δεκάδες κάρτες πλαστικομαγνητικές,
περιδιαβαίνουν την Ευρώπη
αναζητώντας τεχνολογίες νέες και προϊόντα 
μ’ εφαρμογή στις εγχώριες κατασκευές τους-
σπιτάκια δηλαδή, φτηνοσυσκευούλες και ρουχαλάκια.
Συναλλασσόμενοι, προβλήματα δεν έχουν στην Ζυρίχη,
όπου οι τραπεζικοί σημειώνουν ότι 
“ΟΜΙΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ”, 
ω τι τιμή στον αναγνώστη!

Τι γυρεύω εγώ ανάμεσά τους;
Πώς χάθηκα, πού πάω;

Όχι,
θα αρνηθώ πλήρως τη μαθηματική λογική 
της προσθαφαίρεσης ελιάς, νερού και ήλιου.
Όχι,
θα αρνηθώ την πέραν του όντος λογική 
της ραπτομηχανής και του χωνιού.
Θα προσπεράσω
τις 3300 γονυκλιτείς μετάνοιες των αληθινών Ελλήνων. 

H λογική του “ντζουλουφιού” μου φτάνει μόνον
για ν’ απορρίψω  
κι ας φαίνεται πως υπερβάλλω λίγο.