ούτε που τo φαντάζεστε
όσοι τάχαμου νοιάζεστε
κι οι λίγοι που πονάτε

πάει το φαρμάκι πολύ βαθιά
ως τ’ αραιό μεδούλι των κοκκάλων
τον τελευταίο παλλόμενο ανυπότακτο νευρώνα
το έσχατο περιστρεφόμενο θεότρελο αιμοσφαίριο

κάθε φορά που έρχομαι
πρόσωπο με πρόσωπο με τα μελλούμενα
να σχηματίζονται ω του θαύματος μπροστά μου
κλαίω

είναι η ζημιά που κάνατε στους νεαρούς βλαστούς σας