Και να που τώρα
-όλως τυχαίως;-
πάλι χτυπάει η φλέβα
του δεξιού καρπού.

Καλήν αρχή.
χαρτί, μολύβι
χρόνια είχα να πιάσω.

Τις σκέψεις μου νιώθω να φεύγουν,
να μ' αφήνουν,
παιδιά που μεγαλώσαν πια
και την ανάγκη μου δεν έχουν.

Κάτι ζωντόβολα ποιήματα έχω
σκόρπια κι ασυμμάζευτα,
ανάκατα ριγμένα σε συρτάρια,
ανέγγιχτα
και φυλαγμένα κοντά δέκα χρόνια
από μάτια περίεργα και κακά.
Άρχισαν πάλι πριν λίγο καιρό
τα βράδια να χοροπηδούν και να ξεσαλώνουν.

Διαπίστωση πρώτη:
Μολύβια και στυλό διαρκείας, τέρμα.
Γράφουμε πια με πλήκτρα και δυο χέρια
σ’ οθόνες, δίσκους σκληρούς κι ενίοτε μαλακούς.
Στο επόμενο παρόμοιο ποίημα
ο χτύπος της φλέβας οπωσδήποτε θα αντικατασταθεί
με φαγούρα στ' ακροδάκτυλα.

Περαστικά μας
και εις ανώτερα.