πετάνε τα παιδιά μου - φοιτητές μου - σε μέρη απίθανα, σε χρόνους απίθανους, σε δουλειές απίθανες
και στέλνουν μηνύματα σ' εμέ τον καθηλωμένο στην Ζώνη μηχανικό φοντιών
να ξανασκέφτομαι τον Stalker μετά από 35 χρόνια για τα μελλούμενα του 2016 ...
__________________________________________
Stathis Papadopoulos​ :

Στο διχτάκι της θέσης 14F
έκρυψα λάθρα το φύλλο του Οδηγητή
το καμουφλάρησα πίσω απ' το λάιφσταϊλ περιοδικό της αεροπορικής
μη το πιάσουν τ' αυστηρά μάτια της ξανθιάς αεροσυνοδού.
Μπορεί να του 'ναι τυχερό να το ξεφυλλίσει κανένας επιβάτης
ή ακόμα καλύτερα να πέσει στα χέρια της καθαρίστριας
- δεν θα ξέρει ελληνικά, μα θ' αναγνωρίσει το σύμβολο
που πιθανότατα το γνωρίζει καλά απ' τη νεαρή της νιότη.
Κι απομακρύνθηκα μ' αθώο χαμόγελο
για το gate, εκεί στο terminal,
γι' άλλη μια τυχαία συνάντηση με παλιούς συμφοιτητές
ω! ένας παλιός γνώριμος
ένας παλιός έρωτας
κι εκείνος ο άθλιος ΠΑΣΠίτης που πήγαμε να πλακωθούμε στο ξύλο μια μέρα.
Γεια! Ω χρόνια πολλά! Εδώ? Όχι για πέρα πάω, αλλάζω πτήση.
Α κι εγώ, αλλά προς την άλλη. Πώς είναι εκεί? Καλά είναι, δουλεύω.
Εσύ? Κι εγώ, πήγα για μια πρακτική και με κράτησαν. Χαχα, κι εμένα το ίδιο!
Μένω μαζί με την τέτοια, τη θυμάσαι? Ναι βέβαια, δεν είχε πάει για μεταπτυχιακό?
Ναι, αλλά μόλις τελείωσε το πρώτο εξάμηνο τη σταμάτησαν και της
άρχισαν διδακτορικό. Είναι καλά? Της αρέσει, πληρώνεται κιόλας.
Φεύγω να προλάβω την πτήση. Χάρηκα που σε είδα. Κι εγώ χρόνια πολλά.
Μπορεί να τα ξαναπούμε. Δε νομίζω, ίδια ώρα, ίδιο terminal, ίδιο gate,
τι πιθανότητα υπάρχει? Χαχα όντως.
Και φεύγω. Πιο πέρα άλλη μια γνωστή φάτσα απ' τα παλιά - μα πόσοι ήμασταν πια?
Άλλο ένα κομμάτι.
Άλλωστε κάναμε και τίποτε άλλο, αιώνες τώρα, απ' το να πουλάμε τα κομμάτια μας?