Σπασμένος διάλογος [Electroauth] Berlin is ignoring the lessons of the 30s
___________________
Το 1983 ταξίδεψα στην Γερμανία για δεύτερη φορά.
Από την Φρανκφούρτη με τραίνο πήγα στην Λειψία και μετά στο Βερολίνο.
Πέρασα τα σύνορα νύχτα και το ξημέρωμα με βρήκε σε μια περιοχή στρατοπέδων με οχήματα και στρατιώτες περιφερόμενους μέσα στα χιόνια.
Ήταν πολύ έντονη η παρουσία τους, ιδιαίτερα το πράσινο χρώμα της στολής τους και των οχημάτων τους.
Πρώτη και τελευταία φορά είδα τον κόκκινο στρατό.

Δυο χρόνια πριν από το πιο πάνω, σε ένα ταξίδι από την Φρανκφούρτη προς το Αμβούργο πέρασα πάλι πρωί από μια περιοχή Αμερικανικών βάσεων.
Το κλίμα ήταν ίδιο ακριβώς, απλά το χρώμα έφερνε λίγο προς το πιο μαλακό, κάτι από μπεζ-χακί.
Ίσως να ήταν και λίγο πιο γραφειοκρατική η φύση των στρατοπέδων.

Την δεύτερη φορά, καθώς θυμόμουν και την πρώτη, μια σκέψη για την οποία πολλά χρόνια ντρεπόμουν, πέρασε από το μυαλό μου.

"Αυτή η χώρα μόνον υπό κατοχή δεν θα προκαλεί συμφορές".

Γνωρίζοντας σχετικά καλά ιστορία, αλλά και τους νόμους της εξέλιξής της, θεώρησα την σκέψη σωστή από τα πράγματα του κόσμου μου μεν, αιρετική από την πλευρά της επιστήμης δε.
Μετά με έπιασαν οι ηθικές, ο Καντ, ο Χέγκελ και ο Μαρξ και για χρόνια την κρατούσα απωθημένη, ο δε εγγενής διεθνισμός μου με έκανε να κοκκινίζω κάθε φορά που την ανέσυρα από τα αζήτητα.

Είναι κάνα δυο χρόνια τώρα, που θέλω να την μοιραστώ και σήμερα βρήκα το κουράγιο να το κάνω.

Πριν μου καταλογισθεί ό,τι και στον δυστυχή Γκρας, ας προσεχθούν παρακαλώ οι όροι και οι έννοιες που χρησιμοποιώ κι ας μην παραβιαστούν ως συνήθως ανοιχτές θύρες.

Χρήστος Ε. Δημάκης
Ιούνης 13, 2012