Πίσω απ’ τις επιτηδευμένες,
όμορφες του λόγου σου αράδες,
όπως τον συναντώ
σε περιοδικά μέσα,
σ’ υπολογιστές, εφημερίδες κι αίθουσες
μου μένει πάντα ύποπτη
αυτή η τυπική σου ευγένειά που σκοτώνει.

Πίσω από τη λεπτότατη μορφή σου,
τις φίνες, ήρεμες κι αργές κινήσεις σου,
το μέγα εύρος των ενδιαφερόντων σου,
τι είναι αυτό που με κάνει τόσο επιφυλακτικό;

Τι είναι αυτό που με φαρμακώνει
και τις καλές μου προθέσεις ζώνει
με φίδια κι αμφιβολία;

Αχ, και να μην είχα σταματήσει
στην ταινία εκείνη το ‘77
και την λέξη
να μην είχα ταυτίσει με βρισιά!