Μέχρι που συναντάς 
τα όρια του διανύσματος της δύναμής σου
κι αποτρελαίνεσαι πηγαινοερχόμενος 
απ’ το σημείο εφαρμογής ως και του βέλους την ακίδα. 
Αυτό ήταν, το πανηγύρι τέλειωσε,
εδώ το πέρας, εδώ η αρχή.

Μέχρι να καταλάβεις πως 
μ’ όσα άλλα διανύσματα ελεύθερα
κι αν ενωθείς συσταίνοντας ακραίες συνισταμένες 
κι αν διατρυπάς τους κόσμους, τ’ άπειρα, το χάος
με πράξη και σκέψη 
στοχαστικά ανελισσόμενες,
πάλι σε όρια μέσα θα 'σαι. 

Κι ο υψιπετής σου λόγος, 
λόγους έχει επομένως 
και ως βέβηλη κραυγή, ως ύβρις 
να υψώνεται στα σύννεφα 
μα και ταπεινόφρων να αγγίζει
τη γη μητέρα του.