Αρχίζει αύριο η εξεταστική.
Κρέμασε ένας γνωστός φοιτητής μου στον τοίχο του την πιο κάτω εικόνα.
Του έγραψα σαν σχόλιο από κάτω:
"Είσαι ωραίος. Μακάρι να σε άκουγαν όσοι διαβάζουν, ξεσκίζονται, έρχονται μέχρι το κυλικείο ή την πόρτα της αίθουσας και φεύγουν ...."
Είναι πολλά χρόνια τώρα που δεν μ’ απασχολούν οι καλοί φοιτητές.
Αυτοί έχουν βρει τον δρόμο τους ή, ας πούμε ότι, νομίζουν πως τον βρήκαν.
Έτσι κι αλλιώς προχωρούν και κάπου φτάνουν.
Από καλούς χόρτασα, είχα όσους ήθελα.
Με νοιάζουν αυτοί που χάνονται είτε στον λαβύρινθο του μυαλού τους είτε στον λαβύρινθο των άθλιων προγραμμάτων σπουδών.
Διαβάζουν με τους μήνες, διαβάζουν λάθος, μένουν πάντα μαθητές του φροντιστήριου και της αποστήθισης, ποτέ δεν είναι έτοιμοι, αγχώνονται, φοβούνται.
Δεν αναφέρομαι σ' αυτούς που έχουν προβλήματα οικονομικά, οικογενειακά κλπ.
Τότε πολλαπλασιάζονται οι δυσκολίες.
Αναφέρομαι μόνο σε ψυχολογικά και μαθησιακά προβλήματα.
Και αθροίζονται τα χρόνια, αθροίζονται κι αυτοί στο σύνολο των ιδανικών κι ‘ανάξιων’ αιωνίων.
Αυτούς έχω στο μυαλό μου, καθώς κοιτάζω καταστάσεις με τρακόσιους φοιτητές, απ’ τους οποίους στην αίθουσα είναι 50-70.
Κοιτάζω στο διάδρομο για κανέναν διστακτικό, μιλώ μ’ αυτούς που φεύγουν μόλις δουν τα θέματα …
Καμιά φορά πάω και στο κυλικείο, μπας και τσιμπήσω κανέναν γνωστό απελπισμένο.
Ίσως πια η μόνη ικανοποίηση που μου δίνει το δασκαλίκι, είναι να βοηθήσω κανέναν τέτοιον …
Όσο για τον Λοβέρδο, αυτός θα φύγει.
Εμείς θα μείνουμε.
Να τρώμε τις σάρκες μας, στην λίμνη μας, όπου ωραίοι νέοι λιμνάζουν,
Χρήστος Ε. Δημάκης
