[Dialogos-DEP] 

Δεν ξέρω αν είμαι ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για το Έθνος. Θα τα επιχειρήσω όμως γιατί νομίζω πως κανένας δεν δικαιούται να μου το απαγορέψει. Εξάλλου, με το Έθνος έχω ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς, τουλάχιστον από την πλευρά του πατέρα μου αλλά και από τη δική μου ενεργό εμπλοκή μαζί του.

Ακούω πως η Εθνογένεση είναι μια νέα σχετικά διεργασία. Δεν ξέρω, ίσως είναι αλήθεια. Εγώ πάντως από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου Εθνος υπήρχε. Και το ξέρω καλά γιατί τότε, παλιά, κάθε απόγευμα, ο πατέρας μου με έστελνε στο περίπτερο της κυρά Βαρβάρας να του πάρω δέκα τσιγάρα Έθνος χύμα. Από εκείνα τα άφιλτρα -ούτε λόγος- τα λίγο πατημένα και στοιβαγμένα σε κουτιά σαν αυτά που συσκευάζουν τις κιμωλίες αλλά με άλλη τοποθέτηση, τέτοια που ήταν εύκολο στον εξασκημένο περιπτερά να βγάλει τα δέκα που του ζητούσα με μιας, χωρίς να κάνει μάλιστα ποτέ λάθος στον αριθμό τους -που θα το διαπίστωνα εξάλλου αμέσως γιατί αν ήταν περισσότερα με το ζόρι θα μπορούσα να τα χουφτώσω και να τα πάω σπίτι, τρέχοντας όπως πάντα, χωρίς να τα ματσαλιάσω, ενώ αν ήταν λιγότερα θα ξέφευγαν απ' τη χούφτα μου που είχε εκπαιδευτεί να παίρνει αυτόματα τό σωστό άνοιγμα ασφαλούς λαβής τους.

Ο πατέρας μου κάπνιζε πάντα Έθνος χύμα. Δεν υπήρξε ποτέ του εθνοπροδότης. Και ήταν πολύ περήφανος άνθρωπος. Δεν το είδα ποτέ να κάνει τράκα τσιγάρο, από κανέναν. Δεν υπήρξε ποτέ του εθνοκάπηλος. Ο πατέρας μου αγαπούσε πολύ το Έθνος. Η αγάπη του αυτή του έκαιγε τα σωθικά. Φρόντιζε πάντως σχεδόν κάθε μέρα να κάνει εθνοκαθάρσεις στη μικρή του κοκάλινη πίπα. Κάποτε, θέλοντας να μετριάσει την καθημερινή γκρίνια της μητέρας μου υπέκυψε στον εθνικό διχασμό. Με ένα σπασμένο μισό ξυραφάκι ASTOR στην τενεκεδένια ταμπακέρα του έκοβε πια τα Έθνη στα δύο. Μέχρις ότου, κοντά στα εβδομήντα πέντε του, αν θυμάμαι καλά, αποφάσισε να εφαρμόσει την τελική λύση και έκοψε κάθε δεσμό με το Έθνος.

Μια και θυμηθήκαμε τα τσιγάρα Έθνος και τα όσα γίνονταν στο πατρικό μου σπίτι στην Καλαμαριά, μου ήρθε στο νου και η οικογένεια Ποντίων που κατοικούσε στο κολλητό μας άλλο μισό του κοινού προσφυγικού οικήματος -η τυπική για την Καλαμαριά προσφυγική συνύπαρξη Ποντίων με άλλους μικρασιάτες των παραλίων του Αιγαίου-. Ο παππούς της διπλανής οικογένειας λοιπόν είχε ζήσει από πρώτο χέρι τα γεγονότα των διώξεων και της φυγής των Ποντίων. Τον θυμάμαι που έλεγε πως μόνο ο Θεός ξέρει τι τράβηξαν τότε και κανένας άλλος. Σήμερα ζουν μόνο τα εγγόνια του.
Και αυτός και τα παιδιά του είναι από χρόνια πεθαμένοι. Και δεν ξέρουν πως αυτό που ήξερε μόνον ο Θεός καμώνονται πως το ξέρουν πια όλοι, άλλος έτσι, άλλος αλλιώς, και πως σφάζονται για το ποιός το ξέρει καλύτερα.

Σ.Δ.
________________________________________
Συμβολή του φίλου ομοτ. καθ. Σαράντη Δημητριάδη σε συζήτηση σχετική με το ανακύψαν ποντιακό.